Wim Kieft: zijn biografie de coke en zijn kinderen
Net als collega oud-profvoetballer René van der Gijp gebruikt Wim Kieft in zijn biografie verkleinwoorden om de grootste spoken die in zijn bestaan te benoemen. Aan het begin van zijn autobiografie vraagt schrijver Michel van Egmond van de biografie of het boek niet te zwaar gaat worden. Het moet niet alleen gaan over zijn probleempjes. ‘Er moet af en toe ook wel een beetje gelachen worden.’ Puntige dialogen en citaten brengen een lichte toets in het toch overwegend donkergekleurde Kieft. Op het moment dat hij Van Egmond toestemming geeft voor een van de succesvolste voetbalboeken aller tijden, heeft de oud-Ajacied vier ton schuld. Wim Kieft heeft met zijn inwonende dochters nauwelijks geld om rond te komen. De voetballer schat zelf dat hij er in totaal voor een half miljoen aan cocaïne doorgesnoven. Terwijl zijn dochter thuis is, moet Wim Kieft elke dag een slaappil halen, omdat hij anders uren wakker ligt. Hij is vader van vier kinderen. Drie daarvan kreeg Wim Kieft samen met zijn eerste jeugdliefde: Robin, Mattia en Mauri. Later kwam daar nog Feline bij, zijn vierde kind en derde dochter.
De 4 kinderen van Wim Kieft
- Robin Kieft, geboren tijdens Kiefts carrière in Turijn speelde in het eerste van FC Groningen.
- Mattia Kieft, zijn oudste dochter is bekend als serveerste van het tv-programma First Dates.
- Mauri Kieft, de oudste dochter, stemt ermee in dat auteur Michel van Egmond Kiefts voortgezet drankgebruik in de biografie niet verzwijgt.
- Bij Feline Kieft, zijn jongste dochter staat Wim als hockeyvader langs de lijn.
Wim Kieft bidt in biografie om verlichting
Vechtpartijen. Dagenlang bewegingsloos stilzitten in je kamer. Doelloze ritten met de tram door Amsterdam. Huilbuien. Bidden om verlichting. Een cokedealer met een pistool voor de deur. Kieft vertelt dat je van cokegebruik paranoïde wordt. Dat je er waanideeën van krijgt. Hij zat met een keukenmes op de trap, omdat hij mensen door het huis hoorde stommelen. Dat je je, na de high zo slecht en diepongelukkig voelt dat je al snel weer grijpt naar dat spul. En, dan, ondanks al die verbijsterende ontboezemingen informeert Kieft bij Van Egmond: ‘Je vindt me dus echt niet te saai of zo?’
Veel anekdotes over het leven van Kieft in zijn tijd als verslaafde zijn grappig, maar zielig en schrijnend tegelijkertijd. Collega voetbalanalist Johan Derksen pakt hem met harde humor aan. ‘Zo daar gaat weer 25 euro’, merkt hij op als Kieft niest. En hij merkt zachtjes op dat Kieft alle broodjes op eet, omdat hij geen boodschappen kan betalen. Ontertussen stopt hij hem wel stiekem geld toe.
Onzekerheid plaagt voetballer Wim Kieft, vertelt zijn biografie
Twee jaar na zijn debuut bij Ajax, in 1980, wint Kieft als topscorer van Europa de Gouden Schoen. Hij wordt twee keer landskampioen met Ajax en speelt in Italie voor Pisa en Torino. Hij wint de Europa Cup I met PSV en wordt Europees kampioen met Oranje. Maar aan al die dingen denkt hij nooit terug, zo vertelt hij Van Egmond in de biografie. Van zijn debuutwedstrijd weet hij vooral nog dat hij van Leo Beenhakker mee ‘moest’. Hj scoort ervoor dat de spelers de bal niet naar hem spelen en denkt de hele tijd: ‘Natuurljjk hoor ik niet in het eerste.’
Op zijn zeventiende wordt Kieft op een Ajax-feestje voor het eerst dronken. Stomdronken. ‘En ik vond het ook gelijk lekker dat dronken worden. Veel te lekker.’ Op zijn negentiende al pakt hij zijn eerste lijntje cocaine. ‘Was ik […] ook direct gek op.’
‘Ik vond het gelijk lekker dat dronken worden. Veel te lekker’
De meetings van Narcotics Anonymus in Amsterdam (NA) waren voor Kieft een houvast in donkere dagen. Deel van het NA afkick afkickplan is dat verslaafden dagelijks vragen beantwoorden en een dagboek bij houden. ‘Daar geloof ik erg in’, zegt Kieft in het boek. Begin 2014 overhandigde hij Van Egmond zijn dagboekaantekeningen. In een plastic Albert Heijn-tas.
De teksten die Kieft heeft ingevuld in zijn NA-werkboek gebruikt Van Egmond als introductie voor de hoofdstukken van Kieft. ‘Ben zo kwetsbaar en zo bang’ staat er dan of: ‘Vind het moeilijk om in groepen te zijn zonder te drinken’.
Dochter Mauri erkent: Wim Kieft drinkt nog
Hoewel Kieft het anders deed voorkomen, ging het het hem in de eerste jaren na publikatie van zijn eerste biografie nog altijd niet best. Van Egmond had al flink zijn best moeten doen om in de biografie te mogen schrijven dat Wim Kieft ten tijde van de publicatie van de eerste biografie nog steeds dronk. Na overleg met zijn jongste dochter Mauri gaat Kieft akkoord. Bij de presentatie van het boek, in De Wereld Draait Door, verzekert hij een bezorgde Matthijs van Nieuwkerk, dat hij ondanks zijn verslaving heus af en toe weer een wijntje kan drinken, zonder weer terug te vallen in de verslaving.
Na zijn goal op het EK zit Kieft op de bank
De winnen goal die Kieft maakte op het EK van 1988 tegen Ierland doet hem nog steeds niks. Als Derksen, Van der Gijp en Genee zin hebben om op televisie Wim Kieft te plagen, beginnen ze over zin doelpunt in de 82ste doelpunt tegen Ierland. Na een mislukt schot van Ronald Koeman frommelt Kieft de bal met zijn hoofd langs keepet Pat Bonner. Marco van Basten staat buitenspel, maar dat heeft de Oostenrijkse scheidsrechter Brummeier niet in de gaten. Prachtig, maar de rest van het toernooi zat Kieft op de bank. Aan grote toernooien heeft Kieft sowieso geen beste herinneringen. Op het WK van 1986 in Mexico was Oranje er niet bij omdat Nederland de beslissende kwalificatiewedstrijden tegen België had verloren. In de eerste ervan kreeg Kieft al na vier minuten een rode kaart.
Bij Pisa willen ze van zijn drugsverleden niks weten
Wel lukt het Kieft tegenwoordig steeds beter om wat na te genieten van de mooie jaren die hij als speler heeft gehad in Italie. In de Serie A met Pisa tegen het Juventus van Platini, het Udinese van Zico en Maradona natuurlijk. Kieft was twintig toen hij bij Pisa begon, zijn vriendin twintig. Het was te veel, op die leeftijd’, zo zei hij op 3 november 2018 tegen De Volkskrant. ‘We woonden honderd meter van het stadion, vlakbij de scheve toren. Na een nederlaag moest ik soms drie uur wachten tot ik het stadion kon verlaten, achter een gebarricadeerde, dikke poort. Dat was in het eerste seizoen, we degradeerden. Het tweede seizoen ging goed, we stonden bovenaan en ik begon te scoren.’
Kieft, na de Deen Klaus Berggreen de op een na populairste buitenlander bij de club, werd bij zijn terugkeer in Italië met veel liefde en eerbied ontvangen. Over zijn problemen en drugsverleden wilden de Italiaanse fans niks horen, zo vertelde hij De Telegraaf. Ze wilden met hem terugdenken de mooie jaren. ‘Lief’ vond Kieft. Uit dankbaarheid schonk hij de club de gouden schoen die hij in 1982 won met Ajax, als topscorer van Europa.
Zoon Robbin Kieft doet vader niet vergeten
Op 22 juli 1987 wordt zijn zoon Robbin Kieft in Turijn geboren. De zoon van Wim Kieft is de oudste broer van Mattia, Feline en Mauri Hij speelde later zes jaar in de jeugdopleiding van Ajax en werd daar opgeleid tot centrumspits net als zijn vader. Robbin Kieft heeft zijn profcarrière intussen beëindigd. In de seizoenen 2005/06 en 2006/07 speelde hij een paar wedstrijdjes in het eerste van FC Groningen, maar in competitieduels kwam hij niet tot scoren. Dat hij er nooit is geslaagd uit de schaduw te treden van zijn vader is misschien niet verbazend. ‘Vroeger had ik toch het gevoel dat ik me extra moest bewijzen’, zei hij in 2007 in een interview met de Haagsche Courant’. Nu heb ik daar geen last meer van. Je raakt eraan gewend dat iedereen altijd extra aandacht voor je heeft.’
Na die eerste reis wil Wim Kieft met de schrijver van zijn biografie Michel van Egmond nog een tweede keer naar Italië. En tijdens een afsluitend etentje bekent hij: ‘Pisa en Turijn waren een mooi stuk van mijn leven, veel mooier dan ik me lange tijd heb gerealiseerd. Ik weet nu dat mijn leven helemaal niet zo leeg was als ik tot voor kort dacht.’
Zonder drank heeft Wim Kieft vliegangst
Zo lang Kieft van de fles af kan blijven zijn de pronlemen werkelijk probleempjes geworden. Hij stapt ’s nacht uit bed om zijn leesbrilletje beneden te leggen in plaats van op het nachtkastje, zo vertelt hij in het interview met de Telegraaf. Vroeger gooide hij zich aan bord van het vliegtuig vol met witte wijn, nu heeft hij vliegangst. Fragment uit zijn boek Wim Kieft De terugkeer. Hij zat met biograaf Michel van Egmond en vooral ook met vliegangst op een vlucht naar Italië en zei tegen hem: ‘En wat zit jij nou eigenlijk overdreven relaxed te doen naast mij? Zo van: kijk mij nou even ontspannen zijn. Daar word ik toch een beetje moe van hoor, van dat houdinkje van jou.’
‘Er moet wel een beetje gelachen worden’
In de voetbalboeken Kieft (2014) en Wim Kieft De Terugkeer (2019) brengt schrijver Michel van Egmond de lezer dicht op de huid van deze verlegen, lieve verslavingsgevoelige voetballer. Het leven zonder drank blijkt niet zo erg als hij vreesde.
Net als collega oud-profvoetballer René van der Gijp gebruikt Wim Kieft verkleinwoorden om de grootste spoken die in zijn bestaan te benoemen. Aan het begin van de eerste biografie vraagt Wim Kieft Michel van Egmond of het boek niet te zwaar gaat worden. Het moet niet alleen gaan over zijn probleempjes. ‘Er moet af en toe ook wel een beetje gelachen worden.’
Puntige dialogen en citaten brengen een lichte toets in het toch overwegend donkergekleurde Kieft. Op het moment dat hij Van Egmond toestemming geeft voor het boek, heeft de oud-Ajacied vier ton schuld. De voetballer schat zelf dat hij er in totaal voor een half miljoen aan cocaïne doorgesnoven. Hij moet elke dag een slaappil halen, omdat hij anders uren wakker ligt.
Zoon en dochters Wim Kieft delen in zijn ellende
De kinderen van Wim Kieft deelden in zijn ellende. Van coke wordt je een een enorme egoïstische klootzak, bekende hij in mei 2014 in een interview met De Telegraaf. ‘Als ik nu ter plekke iets zou snuiven, loop ik zo weg, laat ik alles en iedereen in de steek. Zelfs mijn dochter van 19, die nu bij mij thuis woont.’
In een interview met Antoinnette Scheulderman in de Volkskrant vertelkt hij in de zomer van 2014 dat hij dat hij nog diep in de schulden zit. Met zijn inwonende dochter Mattia en dochter Mauri moet Wim Kieft in die tijd rondkomen van nog geen twee tientjes per dag. In het boek van Van Egmond komt de verwevenheid van het leven van de verslaafde Wim Kieft met dat van zijn dochters angstig dichtbij. ‘Mauri Kieft, Maatschappijwetenschappen, 5 havo’, staat er op één van de schriftjes met dagboeken in de Albert Heijn-tast die Kieft aan Van Egmond toevertrouwt.
Onzekerheid plaagt hem als voetballer
Twee jaar na zijn debuut bij Ajax, in 1980, wint Kieft als topscorer van Europa de Gouden Schoen. Hij wordt twee keer landskampioen met Ajax en speelt in Italie voor Pisa en Torino. Hij wint de Europa Cup I met PSV en wordt Europees kampioen met Oranje. Maar aan al die dingen denkt hij nooit terug, zo vertelt hij Van Egmond in de biografie. Van zijn debuutwedstrijd weet hij vooral nog dat hij van Leo Beenhakker mee ‘moest’. Hj scoort ervoor dat de spelers de bal niet naar hem spelen en denkt de hele tijd: ‘Natuurljjk hoor ik niet in het eerste.’
Op zijn zeventiende wordt Kieft op een Ajax-feestje voor het eerst dronken. Stomdronken. ‘En ik vond het ook gelijk lekker dat dronken worden. Veel te lekker.’ Op zijn negentiende al pakt hij zijn eerste lijntje cocaine. ‘Was ik […] ook direct gek op.’
De meetings van Narcotics Anonymusin Amsterdam (NA) waren voor Kieft een houvast in donkere dagen. Deel van het NA afkick afkickplan is dat verslaafden dagelijks vragen beantwoorden en een dagboek bij houden. ‘Daar geloof ik erg in’, zegt Kieft in het boek. Begin 2014 overhandigde hij Van Egmond zijn dagboekaantekeningen. In een plastic Albert Heijn-tas. De teksten die Kieft heeft ingevuld in zijn NA-werkboek gebruikt Van Egmond als introductie voor de hoofdstukken van Kieft. ‘Ben zo kwetsbaar en zo bang’ staat er dan of: ‘Vind het moelijk om in groepen te zijn zonder te drinken’.
Na heerste biografie blijft Wim Kieft drinken
Hoewel Kieft het anders deed voorkomen, ging het het hem in de eerste jaren na publikatie van zijn eerste biografie nog altijd niet best. Van Egmond had al flink zijn best moeten doen om in de biografie te mogen schrijven dat Wim Kieft ten tijde van de publicatie van de eerste biografie nog steeds dronk. Na overleg met zijn jongste dochter Mauri gaat Kieft akkoord. Bij de presentatie van het boek, in De Wereld Draait Door, verzekert hij een bezorgde Matthijs van Nieuwkerk, dat hij ondanks zijn verslaving heus af en toe weer een wijntje kan drinken, zonder weer terug te vallen in de verslaving.
Op de boekenkaft van Wim Kieft De terugkeer, het tweede deel van Van Egmond biografie, zien we hem voluit lachen. In de proloog van het boek legt Michel van Egmond uit dat hij met het vervolg op het eerste boek een einde hoopt te maken aan een probleem waar zowel de schrijver als hijzelf mee kampen: onbekende mensen die hen op straat lastig vallen. Wim Kieft heeft er last van, omdat wildvreemden hem te pas en te onpas willen bedanken voor het doelpunt dat hij maakte tegen Ierland. Van Egmond had de laatste jaren zijn eigen ‘Ierland-moment’, omdat mensen hem eindeloos bleven vragen ‘hoe het nu was’ met Wim Kieft
‘Ik weet nu dat mijn leven helemaal niet zo leeg was als ik tot voor kort dacht.’
Welnu na het verschijnen van Kieft was de hellegang was nog niet voorbij. ‘Ik moest nog dieper vallen’, zei Kieft tegen de Telegraaf in oktober 2018. Na een ruzie over zijn drankgebruik, op vakantie in Cadiz gaat zijn vriendin er vandoor. ‘Toen dacht ik: nu kan ik kent zo goed doorzuipen. Kieft drinkt zich dagenlang laveloos in de stamkroeg van oud Spaans international Juanito. Op een ochtend wordt hij wakker op het strand. In een interview met de Telegraaf zei hij later: ‘Pas toen, daar, wakker geworden in het zand, vies, drong het besef tot me door dat ik mezelf niet onder controle kan houden als ik ’met mate’ drink. (…) Geheelonthouding is m’n enige uitweg en zo leef ik nu. Al vier jaar.’
Na zijn goal op het EK zit Kieft op de bank
De goal tegen Ierland doet Kieft nog steeds niks. Als Derksen, Van der Gijp en Genee zin hebben om op televisie Wim Kieft te plagen, beginnen ze over zin doelpunt in de 82ste doelpunt tegen Ierland. Na een mislukt schot van Ronald Koeman frommelt Kieft de bal met zijn hoofd langs keepet Pat Bonner. Marco van Basten staat buitenspel, maar dat heeft de Oostenrijkse scheidsrechter Brummeier niet in de gaten. Prachtig, maar de rest van het toernooi zat Kieft op de bank. Aan grote toernooien heeft Kieft sowieso geen beste herinneringen. Op het WK van 1986 in Mexico was Oranje er niet bij omdat Nederland de beslissende kwalificatiewedstrijden tegen België had verloren. In de eerste ervan kreeg Kieft al na vier minuten een rode kaart.
Bij Pisa willen ze van zijn durgsverleden niks weten
Wel lukt het Kieft tegenwoordig steeds beter om wat na te genieten van de mooie jaren die hij als speler heeft gehad in Italie. In de Serie A met Pisa tegen het Juventus van Platini, het Udinese van Zico en Maradona natuurlijk. Kieft was twintig toen hij bij Pisa begon, zijn vriendin twintig. Het was te veel, op die leeftijd’, zo zei hij op 3 november 2018 tegen De Volkskrant. ‘We woonden honderd meter van het stadion, vlakbij de scheve toren. Na een nederlaag moest ik soms drie uur wachten tot ik het stadion kon verlaten, achter een gebarricadeerde, dikke poort. Dat was in het eerste seizoen, we degradeerden. Het tweede seizoen ging goed, we stonden bovenaan en ik begon te scoren.’
Liefde voor Wim Kieft bij terugkeer in Italië
Kieft, na de Deen Klaus Berggreen de op een na populairste buitenlander bij de club, werd bij zijn terugkeer in Italie met veel liefde en eerbied ontvangen. Over zijn problemen en drugsverleden wilden de Italiaanse fans niks horen, zo vertelde hij De Telegraaf. Ze wilden met hem terugdenken de mooie jaren. ‘Lief’ vond Kieft. Uit dankbaarheid schonk hij de club de gouden schoen die hij in 1982 won met Ajax, als topscorer van Europa.
Na die eerste reis wil hij met Van Egmond nog een tweede keer naar Italië. En tijdens een afsluitend etentje bekent hij: ‘Pisa en Turijn waren een mooi stuk van mijn leven, veel mooier dan ik me lange tijd heb gerealiseerd. Ik weet nu dat mijn leven helemaal niet zo leeg was als ik tot voor kort dacht.’
Zonder drank heeft hij vliegangst
Zo lang Kieft van de fles af kan blijven zijn de problemen werkelijk probleempjes geworden. Hij stapt ’s nacht uit bed om zijn leesbrilletje beneden te leggen in plaats van op het nachtkastje, zo vertelt hij in het interview met de Telegraaf. Vroeger gooide hij zich aan bord van het vliegtuig vol met witte wijn, nu heeft hij vliegangst. Fragment uit zijn boek Wim Kieft De terugkeer. Tijdens een vlucht naar Italië met Michel van Egmond de schrijver van zijn biografie, kampte Wim Kieft met vliegangst en hij zei tegen hem: ‘En wat zit jij nou eigenlijk overdreven relaxed te doen naast mij? Zo van: kijk mij nou even ontspannen zijn. Daar word ik toch een beetje moe van hoor, van dat houdinkje van jou.’
Wim Kieft presenteert boek al hockeyvader
De kinderen van Wim Kieft blijven over het algemeen op de achtergrond, maar heel af en toe treedt er een in de publiciteit. In de zomer van 2020 is Wim Kieft samen met zijn dochter Feline aanwezig, als hockeyvader bij de boekpresentatie van ‘De Berries: Het Onmogelijke Plan’ geschreven door oud-hockeyprof Annemarie van der Eem. In het Parool vertelde Wim Kieft dat hij met zijn toen negenjarige dochter Feline graag het Amsterdamse Tropen Museum bezocht, of over de De Albert Cuyp slenterde om een ijsje te kopen.
Dochter Mattia van Wim Kieft is vaak op tv
In april 2022 meldde het weekblad Privé dat de dan 32-jarige dochter van Wim Kieft, Mattia, een van de serveersters is in het televisieprogramma First Dates. Het aanbod om ook de gasten bij de deur te ontvangen heeft ze afgeslagen. ‘Vorig jaar waren de programmamakers op zoek naar een nieuwe maître omdat Sergio vertrok’, zegt de dochter van Wim Kieft in het weekblad. ‘Daar ben ik ook nog even voor op auditie gegaan. Maar ik begon te twijfelen, ik blijf liever in de bediening dan aan de deur staan!’
Herstel contact met kinderen maakt leven Wim Kieft waardevol
In een ontmoeting met gedetineerden in de gevangenis van Sittard, begin 2017 vertelde hij dat het contact met zijn familie het leven de moeite waard maakt. ‘Ik heb spijt dat ik een aantal jaar van mijn leven heb vergooid, maar ben dankbaar dat ik het herstel heb doorgezet’, zei hij in de ontmoeting met bajesklanten waarvan het Limburgs Dagblad verslag deed. ‘Nu heb ik een positiever zelfbeeld en heb weer contact met familieleden. Ik ben geen zielige oude lul.’